​Modern zamanın en büyük imtihanlarından biri olan stres, aslında insanın iç dengesinin bozulması, ruhun sınırlı olan dünya meşgalesine fazla odaklanıp sınırsız olan hakikati göz ardı etmesidir. Çağımız insanı, hızın ve verimliliğin kutsandığı bir dünyada, kendi özünden uzaklaşarak bir varoluş krizi yaşamaktadır. Ehl-i Sünnet düşüncesi ve İslam ahlakı çerçevesinden bakıldığında stres, sadece psikolojik bir gerilim değil, aynı zamanda kişinin Rabbi ile olan bağındaki “güven” sarsıntısının da bir yansımasıdır. Stresten kurtulmanın yolu, dünyayı olduğu gibi reddetmek değil, onu anlamlandıran merkezi (Allah’ı) kalbin tam ortasına yerleştirmektir.

İslam inancında Cuma günü, haftanın en faziletli, en bereketli ve en mübarek günü olarak kabul edilir. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) Cuma günü hakkında “Üzerine güneşin doğduğu en hayırlı gün Cuma günüdür” (Müslim, Cuma, 17) buyurarak, bu günün manevi ağırlığını ve değerini müminlerin zihnine ve kalbine kazımıştır. Cuma, müminler için sadece bir takvim yaprağı veya dinlenme zamanı değil; bir arınma, yeniden başlama, bir araya gelme ve toplumsal birliğin en üst seviyede tesis edildiği haftalık bir “bayram” hükmündedir.

Şükrün ve Evlatla Gelen Bereketin Nişanesi: Akika Kurbanı

İslam medeniyetinin evlat, aile ve şükür eksenli derin tasavvurunda Akika, müstesna bir yere sahiptir. Bir çocuğun dünyaya gelişi, sadece biyolojik bir süreç değil; Allah’ın en büyük emanetlerinden birinin aileye tevdi edilmesi, ilahi bir lütfün tecellisidir. Akika, bu büyük nimete karşı ebeveynin şükür makamındaki duruşunu ifade eden, fıtrata uygun, estetik ve manevi derinliği yüksek bir ibadettir. Kelime kökeni itibarıyla “yeni doğan çocuğun başındaki ilk saç” manasına gelen akika, bu saçın kesilmesiyle eş zamanlı icra edilen kurban ibadetini tanımlar. Bu kurban, evladın hayırlı bir ömür sürmesi niyetiyle yapılan bir dua, aynı zamanda onun varlığının Allah katında bir şükür vesilesi olduğunun tescilidir.

Adak (nezir), İslâm hukukunda kişinin üzerine farz veya vâcip olmayan bir ibadeti, Allah rızası için yapmayı kendisine vâcip kılmasıdır. Adak kurbanı ise, bir müminin Allah’ın bir lütfuna nail olması, bir musibetten korunması, şifa bulması veya bir muradına ermesi gibi bir gaye ile “Şu dileğim gerçekleşirse Allah rızası için kurban keseceğim” diyerek kendi iradesiyle üstlendiği ağır bir sorumluluktur. İslâm geleneğinde adak, basit bir dilek veya temenni değil; kulun Rabbi ile yaptığı, hükmü bağlayıcı olan manevi bir sözleşmedir. Bu sözleşmenin ciddiyeti, Kur’an-ı Kerim’de “verdikleri sözü yerine getirenler” (İnsan Suresi, 7. Ayet) şeklinde övülen müminlerin vasıfları arasında sayılmakla tescil edilmiştir.

Rüyalar, İslam geleneğinde "mübeşşirat" yani müjdeleyici unsurlar olarak kabul edilen, kalbin ve ruhun derinliklerinden yükselen manevi bir iletişim kapısıdır. Bu kapıların en şereflisi ve şüphesiz en kıymetlisi, iki cihan güneşi, Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v.) Efendimizi rüyada görmektir. Hadis-i şeriflerde açıkça belirtildiği üzere, O’nu rüyada görmek, gerçek bir görüştür; zira şeytan O’nun suretine giremez.

Cuma namazı, İslâm’ın toplumsal dokusunu ören, haftalık periyotlarla müminleri bir araya getiren ve “Şeâir-i İslâmiye” (İslâm’ın sembolleri) arasında en görkemli olanıdır. Bir mümin için Cuma günü, takvimlerdeki sıradan bir yaprak değil; dünyanın boğucu telaşından, nefsin ağırlığından ve günahların kirinden arınıp “Vahdet-i İlâhiye”de (Allah’ın birliğinde) erime noktasıdır. Ancak, bu yüce ibadetin derinliğini, sınırlarını ve manevi hukukunu tam olarak idrak edememek, çağımızın en büyük manevi kayıplarından birine dönüşmektedir. Bugün camilerde şahit olduğumuz pek çok davranış, ibadetin ruhunu zedeleyen, huşûyu buharlaştıran ve bu büyük buluşmanın sevabını gölgeleyen hatalardır. İslâm adabı ve fıkhı ışığında bu sınırları yeniden hatırlamak, her müminin en temel sorumluluğudur.